هر حرفی راکه نباید همه جا گفت. حتی کم کم باید یاد بگیری که از تو چشمهات هم نشه خوند که حرفت چیه. اینطوری راحت فکر میکنی و دیگه لازم نیست یه مامور رو که مثلا میخواد تورو به خاک سیاه بنشونه رو قبل از درست کردن هر فکر بنشونی وسط سرت تا همه چی قبل از فاجعه پیشگیری بشه و فکری تو سرت نچرخه که ایراد داشته باشه واسه کسایی که حتی خودشون سراپا ایرادن. اونطوری ذهنتو نابود میکنی.  یه کاری کن تا ذهن و قلبت غیر قابل دسترسی باشه.

کلا، انگار که یه مسابقه باشه واسه سکوت، واسه نگفتن! گفتم که باید مواظب چشمهات هم باشی. فقط کافیه یکم بدرخشن یا یکم اشک توشون جمع بشه یا خیره نگاه کنی و زل بزنی، اونوقته که دیگه بند رو آب دادی. باید خنثی بودنو یاد بگیری! لعنت به این روزگار! میشد این وقتو واسه یاد گرفتن پای چیزای دیگه گذاشت.

فکر نکنی این واسه فقط حرفهاییه که نباید از تو مغزت بپره بیرون، نه! جدی ترازین حرفاست. باید حرمت هم بشناسی. این قسمتشو دوست دارم، حرمت شناختن کار هر کسی نیست، تمرین میخواد، دل قوی میخواد، حتی واسه نجوا کردن با خودت. یه وقت فکر نکنی اون نجواهای ناب رو الان وسط مترو، جایی که این زن دست فروش داره هوار میزنه، با خودم میگم، بعضی کلام ها مقدسن. هر چقدر هم که ساده باشن. مثلا همین بید مجنون کنار حیاط این خونه قدیمی میون این همه برج بلند، تا حالا هزار بار شاهدش گرفتم واسه گفتن. دستم رو میذارم رو تنه اش و جریان زندگی رو در درونش حس میکنم. وصلم میکنه به خط اصلی، بدون اشغالی، بدون قطع تماس

از آدمهای  « سخت » خوشم می آید.

باور می کنند اما عادت نمی کنند.

مارپیچ زندگیم به بن بست رسیده

دوستانم، برایم دعا کنید....

خدا جون، این یک هفته اونقدر لحظه های عجیب برام پیش آوردی که خوب ِ خوب فهمیدم چقدر باید شکرگزارت باشم....